59.

Ramocze był zawsze kojarzony z założeniem Lhasy i znany był także pod epitetem „Gya-tak” – „świątynia wybudowana przez Chińczyków” lub „związana z Chińczykami”.

W okresie panowania Mangsonga Mangcena (pan. 650-676) w obliczu groźby chińskiej inwazji, księżniczka Wencheng przeniosła figurę Dżoło do ukrytej kaplicy w klasztorze Dżokhang. Po 710 roku księżniczka Jincheng umieściła tę figurę w głównej kaplicy klasztoru Dżokhang. Natomiast w Ramocze zastąpiono figurę Dżoło figurą Dżoło Mikjo Dordże, małą brązową rzeźbą Buddy w wieku 8 lat, stworzoną przez Wikśwakarmana i przyniesioną do Lhasy przez nepalską księżniczkę Bhrikuti.

W XIII wieku świątynia została poddana gruntownej restauracji i rozbudowie, co zamieniło świątynię w klasztor, dzięki dodaniu przestrzeni na zgromadzenia wspólnoty ShidéAndré Alexander. The Temples of Lhasa. s. 78..

W 1485 roku Kunga Dondup (1419-1486) ocalił Lhasę przed powodzią i w podzięce otrzymał klasztor Ramocze – na wieczne posiadanie. Klasztor stał się wtedy miejscem tantrycznego college’u, który założył dekadę wcześniej. Stał się on znany pod nazwą Gyutö („wyższy college tantryczny”). Społeczność Shidé zachowała opiekę nad kaplicą Dżoło aż do wydarzeń w roku 1862.