Z powodu swojego znaczenia klasztor był kilkakrotnie restaurowany i rozbudowywany. Szczególnie ważnej restauracji został poddany w czasie panowania V Dalajlamy (pan. 1642-1686) w roku 1674. Przebudowano wówczas dolne i wyższe piętra, budynek zgromadzeń, zewnętrzne i wewnętrzne mury wykorzystując oryginalne fundamenty. Było to konieczne, ponieważ klasztor zaczął stawać się ruiną.
W czasie zwalczania powstania w 1959 roku Ramocze został ostrzelany przez wojska chińskie, co spowodowało pożary. Wkrótce dziedziniec klasztoru został wykorzystany na więzienie dla schwytanych Tybetańczyków. W czasie rewolucji kulturalnej klasztor doznał kolejnych zniszczeń (np. uszkodzono figurę Dżoło Mikjo Dordże, którą zniszczoną znaleziono na wysypisku śmieci w Pekinie i po jej restauracji w 1985 roku została ponownie umieszczona w klasztorze) i zamieniono go miejsce zebrań. W latach 1967–1985 sanctum klasztoru zostało zamienione na świątynię Mao Zedonga. Według chińskiej archeolog Su Bai, drogocenne relikwie przechowywane w Ramocze do 1959 roku, zostały bezpowrotnie utraconeAndré Alexander. The Temples of Lhasa. s. 84..
Mnisi Gyutö obecnie dość często występują ze swoimi charakterystycznymi religijnymi pieśniami zarówno w klasztorze, jak i w Cukla-khang oraz w krajach Zachodniej Europy i w USA.