Zgromadzone śpiewały pieśń:
Według niektórych badaczy cały obrzęd mógł stanowić echo prastarych obrzędów płodnościowych, czego świadectwem jest folklorystyczny motyw zastąpienia „starego” Jaryły przez „młodego”, często po stoczonej walce. Jaryło umierał wraz z nadejściem lata, wtedy to młode mężatki sporządzały kukłę wyobrażającą bóstwo i urządzały jej symboliczny pogrzeb (lud. pogrzeb Kostromy). thumb|Współczesne wyobrażenie Jaryły w koronie, z głową w ręku i kłosem zboża
Ze względu na podobieństwo źródłosłowu imienia Jaryły (od *jarъ(jь) ‘jary, krzepki' lub *jarъ ‘wiosenny’) część badaczy doszukiwała się jego związku z połabskim Jarowitem, który z kolei ma wiele cech wspólnych z lechickim Jaszą, co skłania niektórych badaczy do stawiania teorii, łączących tę trójkę, jako odmiany regionalne dawnego prasłowiańskiego boga. Jednak brak jest bezpośrednich chronologicznych powiązań między tymi postaciami, a część współczesnych badaczy odrzuca nowożytne podania etnograficzne jako źródło do poznania religii dawnych Słowian.
Zobacz też Marzanna Kostroma Kostrubonko
Przypisy
Kategoria:Słowiańscy bogowie