Największą sławą takiego typu baletów cieszył się balet Naszczokina.
W tym czasie balet, jak i całą sztukę rosyjską, dominował pastoralno-sentymentalny kierunek, co widać chociażby w tytułach przedstawień baletowych tamtych lat. Pod koniec XVIII wieku balet był ściśle związany z operą, jednakże nie wchodził w skład przedstawienia, lecz był pokazywany w czasie antraktu. W 1766 roku wiedeński baletmistrz i kompozytor Gasparo Angiolini dodał przedstawieniom baletowym rosyjskiego charakteru poprzez wykorzystanie rosyjskich melodii, dzięki czemu zdobył popularność. W 1787 roku roczny budżet grupy baletowej wynosił 40 170 rubli. Największymi artystami tego okresu byli Iwan Walberch, Wasilij Bałaszow, Zorina i Sofia Walbrechowa.
W początkowym okresie panowania cara Pawła I balet znów był w modzie. Ważną częścią przedstawienia baletowego była sceneria Pietro Gonzaga. Od 1794 roku zaczęto wystawiać pierwsze przedstawienia autorstwa rosyjskiego choreografa Iwana Walbercha. Za panowania Pawła I został wydany dekret określający zasady dotyczące baletu – na scenie podczas występu nie mógł pojawić się mężczyzna, a role męskie tańczyły Nastasja Beriłowa oraz Jewgienija Kołosowa.