Wśród wybitnych tancerek tego okresu należy wymienić: Annę Prichunową, Zinaida Riszar, siostry Amosow, Jekaterina Sankowskaja, Liubow Radina, Olgę Szlefocht, Marię Surowszczikową, a wśród tancerzy triumf święcili: Frederick Malavern, Bernard Fleury, Nikołaj Goltz, Theodore Guerin, Christian Johansson, Timofiej Stukołkin, Marius Petipa, Jules Perrot, Feliks Krzesiński. Znamienitym krytykiem baletu tych lat był Wissarion Bielinski, który zdobył popularność artykułami o Taglionim, Guerin i Sankowskiej.
Za rządów Aleksandra II w rosyjskim balecie zaczęły kiełkować rodzime talenty. Wielu utalentowanych tancerzy i tancerek stanowiło ozdobę scen baletowych. Chociaż w baletowych przedstawieniach stawiano na ekonomię, doświadczenie Mariusa Petipa pozwoliło na powstawanie znakomitych spektakli, nawet przy niedużym nakładzie finansowym. Na sukces przedstawień baletowych miał wpływ fakt, że dekoracje do nich tworzyli wybitni artyści: Michaił Boczarow, Matwiej Sziszkow, Antoniji Wagner. W tym okresie rozwoju baletu, na scenie w czasie przedstawienia taniec przewyższał inne sztuki – plastykę i mimikę. Choreografami w tym czasie byli: Jules Perrot (1849–1859), Arthur Saint-Léon (1859–1869), Marius Petipa (1869–1903).