Zadebiutowała 6 września 1837 roku w balecie „Sylfida” i wzbudziła zachwyt publiczności. Takiej lekkości, takiej dziewczęcej gracji i takiej niezwyklej techniki i mimiki nie widziano wcześniej u żadnej z tancerek. W 1841 roku Taglioni pożegnała scenę Petersburga, na której zatańczyła ponad 200 razy. W 1848 roku do Sankt Petersburga przybyła konkurentka Taglioni – Fanny Elssler, która słynęła z gracji i mimiki. W ślad za nią przyjechała do Petersburga Carlotta Grisi, która zadebiutowała w 1851 roku w przedstawieniu „Giselle”, które okazało się jej wielkim sukcesem, a Grisi dała się poznać jako najwyższej klasy tancerka i aktorka mimiczna. Carlotta Grisi tańczyła w Petersburgu aż do 1853 roku, w którym na jej miejsce przyjęto trzy nowe prima baleriny: Louise Fleury, Rose Guiraud i Gabriel Kjellén. W tym czasie choreografowie Auguste Poireau, Alexis Blache, Antoine Titus, Filippo Taglioni, Jules Perrot i Mariusa Petipy, Joseph Mazilier kontynuowali tworzenie luksusowych baletów i angażując nowych utalentowanych artystów, próbowali otrzymać wysoką pozycję przedstawień baletowych, która zaczęła słabnąć ze względu na rosnącą popularność włoskiej opery.