Pierwszy numer „Oficyny Poetów” ukazał się w maju 1966 r., a reakcje emigracji na jego wydanie były skrajnie różne – od życzliwości Mieczysława Grydzewskiego i redakcji „Wiadomości”, po falę krytyki ze strony Jerzego Giedroycia i paryskiej „Kultury”. Kolejne numery przyniosły jednak treści, które wpłynęły na zmianę postrzegania pisma przez emigrację paryską – „Oficyna...” zaczęła zbierać także pozytywne opinie.

Regularna działalność Pismo wydawane było regularnie przez kilkanaście lat – ukazało się 57 numerów. Za zawartość i układ treści odpowiedzialny był Czesław Bednarczyk, Krystyna Bednarczyk zajmowała się zaś stroną graficzną. Wszystkie numery wydrukowane zostały w londyńskiej drukarni Bednarczyków.

Kwartalnik odznaczał się kunsztowną szatą graficzną, wielobarwnymi okładkami i stronicami, artystycznymi wkładkami z reprodukcjami grafik, obrazów, zdjęciami rzeźb. Marian Pankowski z uznaniem mawiał o nim „pismo-utopia”.