prawo|mały|Przykład antykwy francuskiej renesansowej Grupa II: Antykwy renesansowe (francuskie) Antykwy renesansowe (francuskie) używane były w tekstach, które powstawały w XVI w. Charakteryzują się niewielkimi różnicami w grubościach kresek, oś liter okrągłych jest, podobnie jak w grupie I, przechylona na lewą stronę. Zaokrąglone szeryfy w kształcie klina osadzone są na pionowych kreskach. Pisma te są bardzo dobrze czytelne dzięki łagodnej kresce. Wydłużenia górne minuskuł są nieco dłuższe od wysokości wersalików. Obecnie jest to grupa z największa liczbą czcionek.
Przykłady: Garamond, Bembo, Palatino.
prawo|mały|Przykład antykwy barokowej Grupa III: Antykwy barokowe Dzięki efektowi miedziorytu grubości kresek antykw barokowych są różne, oś małych liter jest prawie prostopadła. Minuskuły mają na górze pochyłe a na dole proste szeryfy. Łuki na szeryfach są mniej zaznaczone.
Przykłady: Caslon, Baskerville, Times.
prawo|mały|Przykład antykwy klasycystycznej Grupa IV: Antykwy klasycystyczne Antykwy klasycystyczne powstały około 1800 roku, charakteryzują się dużym kontrastem grubości kresek tworzących litery, poziomo osadzonymi szeryfami i pionową osią w zaokrągleniach małych liter. Posiadają mało widoczne zaokrąglenia przy nasadzie szeryfów, które są cienkie i położone prostopadle (tzw.