925 p.n.e.).
Kopiec posiada kilka poziomów, które w czasach starożytnych oddzielały kolejne części miasta. Tak zwane „Górne Miasto” zajmuje powierzchnię 4 hektarów, a „Dolne Miasto” 8 hektraów. Cały kopiec ma powierzchnię 10,2 ha i jest największym tego typu stanowiskiem archeologicznym w Izraelu. Został on odkryty i zidentyfikowany w 1951 roku, a wykopaliska rozpoczęły się w 1996 roku (po zakończeniu prac na Tel Bet Sze’an). Ogólną cechą charakterystyczną stanowiska jest przewaga architektury z cegły mułowej. Na powierzchni kopca praktycznie brakuje kamieni, a prawie wszystkie odkryte ściany były wykonane z cegły mułowej. W większości przypadków brakowało kamiennych fundamentów. W kilku przypadkach wykorzystane były duże głazy bazaltowe i wapienne. „Dolne Miasto” posiada jedenaście warstw archeologicznych, pochodzących z okresu od XV do X wieku p.n.e. Znaleziono tutaj pozostałości licznych domów, ulic i kamienne podłogi. Odkryto liczną ceramikę, gliniane figurki kobiet ze skrzyżowanymi nogami oraz figurki zwierząt. „Górne Miasto” poza starożytnymi warstwami posiada dodatkowo siedem warstw pochodzących z okresu panowania arabskiego nad Palestyną (VII-IX wiek n.e.).