Do 1977 roku separatyści zajęli większość obszaru Erytrei, w rękach junty pozostały jedynie większe miasta. W 1978 roku sytuacja zmieniła się na skutek mobilizacji społecznej po stronie rządu zapoczątkowanej inwazją somalijską na Ogaden. Etiopia w trakcie konfliktu z sąsiadem uzyskała wsparcie radzieckie i kubańskie. Wzmocniona armia zdołała odbić większość miast zajętych przez ruch oporu w Erytrei. Zmuszeni do ucieczki w górzyste obszary partyzanci z ELF i EPLF po raz kolejny podjęli rozmowy z Dergiem. Odbyły się one w Berlinie Wschodnim, nie przynosząc żadnego skutku, przyczyniły się jednak do sojuszu pomiędzy grupami ruchu oporu.
W 1981 roku ponownie doszło do walk pomiędzy ELF a EPLF. Do 1983 roku ELF został praktycznie w całości rozbity przez konkurencyjne ugrupowanie. Słabnący ELF ograniczył się do dyplomatycznego zachęcania Moskwy do pośredniczenia między nim a rządem Etiopii w sprawie przyszłości Erytrei. EPLF kontynuował kampanię partyzancką samodzielnie.