przerzucenie tych sił nosiło kryptonim Operacja Stepsister. Rząd Australii przystał na prośbę Brytyjczyków i Amerykanów, by 9 Dywizja pozostała jeszcze jakiś czas na Bliskim Wschodzie, w zamian za skierowanie dodatkowych oddziałów United States Army do Australii i brytyjską pomocy w rozbudowie Royal Australian Air Force do 73 dywizjonów. W tym roku 9 Dywizja odegrała ważną rolę w I (lipiec 1942) i II (23 października – 4 listopada 1942) bitwie pod El Alamein. W tym drugim starciu dywizja poniosła tak znaczne straty, że nie mogła wziąć udziału w pościgu za uchodzącymi wojskami Osi.
Na decyzji rządu australijskiego z października 1942 roku, by odwołać 9 Dywizję do Australii, zaważyło kilka czynników. Przede wszystkim rząd i dowódca sił zbrojnych, generał Thomas Blamey, chcieli zluzować dywizje 6. i 7., które brały udział w kampanii nowogwinejskiej. Blamey uważał, że 9 Dywizja jest lepiej przygotowana do tego niż siły rezerwowe (milicją), czy też oddziały US Army. Po drugie dowódca sił alianckich na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku, generał Douglas MacArthur, naciskał na rząd australijski, by ten skonsolidował siły dla prowadzenia operacji przeciw pozycjom japońskim.