Innymi ważnymi czynnikami były potrzeba skoncentrowania armii australijskiej na jednym teatrze działań, rosnące trudności ze znalezieniem uzupełnień dla 9 Dywizji, kłopoty polityczne związane z próbami zaprowadzenia zmian prawnych umożliwiających formacjom milicji służbę poza terytorium australijskim, a także obawy, że przedłużające się oddalenie od ojczyzny może odbić się na morale żołnierzy 9 Dywizji.

17 października 1942 roku premier Australii John Curtin wysłał depeszę do Winstona Churchilla, w której domagał się powrotu dywizji do Australii. W depeszy Curtin stwierdził, że wobec niedostatku siły żywej w Australii oraz rozwoju wypadków w wojnie na Pacyfiku, posyłanie uzupełnień dla stacjonującej na Bliskim Wschodzie dywizji nie będzie dłużej możliwe. Rząd brytyjski początkowo odrzucił te żądania twierdząc, że 9 Dywizja ma wziąć udział w zbliżającej się ofensywie spod El Alamein. 29 października (szóstego dnia bitwy) Curtin ponownie zadepeszował do Churchilla oświadczając, że Australia potrzebuje dywizji w dobrym stanie by wziąć udział w ofensywie na Pacyfiku. 1 listopada prezydent Stanów Zjednoczonych Franklin Delano Roosevelt napisał do Curtina list, w którym zaproponował wysłanie dodatkowej amerykańskiej dywizji do Australii, o ile rząd australijski zgodzi się na pozostawienie 9 Dywizji na Bliskim Wschodzie.