Bucquoy nie spieszył się z atakiem. Pierwszy, poważniejszy atak został przeprowadzony przez waloński regiment kirasjerów Wallensteina. Pułk prowadził prawdopodobnie podpułkownik Pierre de la Motte, adiutant Wallensteina.
W decydującym momencie Mansfeldowi nie udało się utrzymać morale swojej jazdy, która próbowała uciec z płonącej wsi. Ogień, dym w letnim upale, spowodowały utratę orientacji i atak na własne szeregi. Aby powiększyć zamęt, jeden z katolickich oficerów, Johann Meréde kazał podpalić składy amunicji we wsi.
Sam Mansfeld w czasie bitwy spotkał się z tym hiszpańskim oficerem, ale żaden z nich nie poznał drugiego. Jak donoszą późniejsze przekazy, Meréd miał „krzyknąć na muszkieterów, aby położyli ogień na tego sukinsyna. Mało to dotknęło hrabiego, poza tym, że dwóch rajtarów postrzelonych obok niego musiał opuścić."
Większa część czeskiej piechoty czekała we wsi. Dampierre poprowadził atak, ale został on odparty.
Buquoy działał pasywnie i okrążył te jednostki. Zanim nadeszła noc, wbrew rozkazom dowódców, wysłały one parlamentarzystów do katolików i poddały się. Zagwarantowano im bezpieczny odwrót i możliwość wykupienia się za miesięczny żołd.