Metoda stereoskopii fotometrycznej, pomimo istnienia podstaw teoretycznych odnośnie do podstawowego równania luminancji (w modelowaniu odbić matowych światła od badanej powierzchni 3D) już od nieco ponad dwóch i pół wieku, w praktyce, jako prężnie rozwijająca się dziedzina postrzegania komputerowego, w tym metod rekonstrukcji 3D powierzchni badań w ich obserwacjach, znana jest zaledwie od niecałych czterech dekad lat.
Wymogi podstawowe, zbiór założeń, stosowanych w metodach fotostereoskopii Źródłem istotnej informacji o zarysie 3D rekonstruowanej powierzchni są zmiany wynikowych intensywności luminancji dla każdej z osobna rozpatrywanej na powierzchni badanej lokalizacji – w porównaniach ich wartości z jednego obrazu 2D na kolejny obraz 2D, w zbiorze pozyskiwanych obrazów 2D.
W klasycznym ujęciu stereoskopii fotometrycznej, zaproponowanej przez Roberta J. WoodhamaWoodham, R.J. 1980.