Algorytm metody stereoskopii fotometrycznej oparty jest na pewnej zależności matematycznej, według której modeluje się ilość (intensywność) światła odbitego od powierzchni w jej obserwacji. Co prawda, w układzie jednostek np. SI nie można znaleźć odpowiedniości wprost – pomiędzy intensywnością strumienia światła odbitego od powierzchni badanej, a wynikową intensywnością luminancji na pozyskiwanym obrazie 2D. Jednakże tutaj, na użytek uproszczonych rozważań dotyczących założeń fotostereoskopii, intensywność strumienia światła odbitego od powierzchni badanej – do pewnego stopnia będzie używana wymiennie w stosowanych pojęciach z – wynikową intensywnością luminancji na pozyskiwanym obrazie 2D.
Intensywność strumienia światła odbitego od powierzchni badanej, w każdym rozważanym na bieżąco punkcie obrazu 2D, uzależnia się, w modelowaniu matowego charakteru odbić światła rzutowanego, od: lokalnej orientacji wektora normalnego do tej powierzchni względem kierunku padającego na nią światła, ułożenia w przestrzeni 3D punktu obserwacji (w klasycznej fotostereoskopii – parametru kierunkowego rzutowanego światła dodatkowo – od współczynnika odbić matowych światła