Oboje mieli siedmioro dzieci, w tym Mariannę Helenę (1844-1881, po mężu Korabiewska, nauczycielka), Zygmunta (1845-1920, drugie ich dziecko, późniejszy duchowny rzymskokatolicki, ogłoszony świętym), Mieczysławę Stefanię (1846-1849), Mieczysława Bonawenturę Aleksandra (1849-1853), Kazimierza Jana (1852-1853), Michalinę Mieczysławę (1856-1879, nauczycielka), Marię Henrykę (1859-1938, po mężu Machalska, nauczycielka).
Kształcił się w dziedzinie introligatorskiej, a podczas praktyki w tym zawodzie w 1841 w Wiedniu założył w tym mieście pierwsze stowarzyszenie polskich rękodzielników. Później, opuszczając to miasto otrzymał od współpracowników pamiątkowy medal.
Wszedł w skład komitetu założonego w 1848 w dzień urodzin cesarza Ferdynanda I Habsburga (19 kwietnia) Kasyna Narodowego. W Sanoku figurował jako introligator. Zasiadał w prezydium Obwodowej Rady Narodowej w Sanoku. Jako jej reprezentant w okresie Wiosny Ludów w 1848 przystąpił do Centralnej Rady Narodowej we Lwowie. W tym czasie pełnił także mandat posła ziemi sanockiej na wiedeński Sejm Ustawodawczy, obradujący wówczas w Kromieryżu. Za swoje zasługi otrzymał tytuł honorowego obywatela Sanoka. Razem z rodziną przebywał w Sanoku do około 1850.