Jeszcze inna hipoteza głosi, że języki słowiańskie powstały z peryferyjnego bałtyckiego dialektu (W. Toporov, W. Iwanow). Hipotezę tę mają udowadniać cechy wspólne, charakterystyczne tylko dla Słowian i zachodnich Bałtów, np. prus. nuson : pol. nasze, ros. naše (lit. mūsų, łot. mūsu), prus. twais emmens : ros. tvoje imia (lit. tavo vardas, łot. tavs vārds, pol. twoje imię), prus. genno : pol. żona, ros. žena (lit. žmona, łot. sieva), prus. golimban : ros. goluboi (lit. mėlynas, łot. zils, pol. niebieski), prus. dat : pol. dać, ros. datj (lit. duoti, łot. dot [duot]) i in.
Ogólnie znaną cechą wspólną Bałtów i Słowian są dyftongi mieszane, powstałe z praindoeuropejskich spółgłosek półotwartych r, l, m, n, np. lit. gurklys : ros. gorlo (pol. wole, grdyka, porównaj: gardło), łot. pirksts : ros. perstenj (pol. palec, porównaj: pierścień, naparstek), lit. gumbas : ros. guba (od gumba), (pol. guz, bulwa, porównaj: gęba), łot. vilks : pol. wilk.