Józef Świda, ps. „Justyn”, „Lech”, „Kmicic”, „Dzik” (ur. w powiecie słuckim, zm. 8 grudnia 2004 w Los Angeles) – rotmistrz Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej, hubalczyk, oficer Armii Krajowej i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, dowódca partyzancki w okręgach Nowogródek i Kraków AK, żołnierz 2 Korpusu Polskiego, odznaczony Krzyżem Walecznych.

Życiorys Wychowywał się w majątku rodzinnym MaleczMalieč na Polesiu. Ukończył szkołę średnią w Prużanie. Od 21 września 1936 do 15 lipca 1937 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Wstąpił do szkoły rolniczej w Cieszynie, ale naukę przerwał wybuch wojny.

W czasie kampanii wrześniowej walczył jako wachmistrz podchorąży rezerwy w 25 Pułku Ułanów należącym do grupy gen. Władysława Andersa. W końcu września pod Krasnobrodem został ranny w czasie szarży mającej przerwać niemieckie oblężenie. Został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wyleczeniu ran postanowił przedostać się do Wojska Polskiego we Francji, zmienił decyzję, kiedy dowiedział się o istnieniu Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego „Hubala”. W styczniu 1940 wstąpił do oddziału – pozostał w nim aż do momentu jego rozwiązania.