Krzysztof Niemirycz, inna forma nazwiska: Niemierzyc (ur. ~1650, zm. ~1710) – polski poeta barokowy i tłumacz, polemista braci polskich.
Życiorys Pochodził z Czemiechowa w Owruckiem, ze szlachty ariańskiej. Był najstarszym synem Stefana Niemirycza, podkomorzego kijowskiego, brata Jerzego Niemirycza i Gryzeldy z Wylamów, bratanek Jerzego Niemirycza. Po wygnaniu braci polskich z Polski w 1658, Niemirycz, jeszcze jako chłopiec, wraz z 3 braćmi, osiadł na stałe z rodziną w Neuendorfie (obecnie Czarnowo koło Krosna Odrzańskiego).
Ożenił się z nieznaną z imienia arianką o nazwisku Ożarowska. Mieszkając na stałe w Neuendorfie, stosunkowo blisko Frankfurtu nad Odrą, prawdopodobnie tam studiował. W 1665 przebywał w domu Stanisława Lubienieckiego (młodszego) w Hamburgu, gdzie pod kierunkiem Joachima Ruara uczył się języków: francuskiego i niemieckiego. Prawdopodobnie od początku 1670 do lutego 1671 przebywał w Holandii — w Hadze i Utrechcie.
Twórczość Znane są dwa dzieła Niemirycza: