Album, będący zbiorem piosenek ludowych w języku piemonckim, nosił tytuł Le cansôn ëd Pòrta Pila i był podzielony pomiędzy obu artystów. Album ten, podobnie jak i dwa kolejne, wydała mediolańska wytwórnia IPM; na trzecim z nich Farassino użył na nim po raz pierwszy przydomka Gipo. Później przeniósł się do Mediolanu, gdzie rozpoczął pracę w klubie Derby jako artysta kabaretowy i wykonawca własnych piosenek. Zdobył uznanie publiczności śpiewając w języku piemonckim piosenki, których tematem były przedmieścia, życie i trudności zwykłych ludzi, drobnych urzędników i pracowników najemnych.
thumb|left|Gipo Farassino (1969) Kilka lat spędził na Bliskim Wschodzie jako członek orkiestry. Po powrocie do Włoch przez pewien czas występował w Mediolanie, w Derby Club, gdzie wykonywał monologi, piosenki własnej kompozycji oraz tłumaczenia piosenek Georges’a Brassensa, które w połowie lat 60. przyniosły mu popularność. Podpisał umowę z wytwórnią Fonit Cetra, która wydała niektóre z jego kolejnych płyt. Artysta wydał swój pierwszy album Le cansonn dr Porta Pila, po którym przyszły następne: Auguri, Avere un amico, Due soldi di coraggio (1969), Gipo a so Turin (1970). Ważne w jego karierze okazało się poznanie Leo Chiosso, tekściarza Freda Buscaglione i dziennikarza Piero Novelli. Zaprzyjaźnił się również z Fabrizio De André.