Zbliżył się do Włoskiej Partii Komunistycznej (z którą jednak po kilku latach zerwał). Z Fabriziem De André połączyło go zainteresowanie losem ludzi opuszczonych i ubogich. Wyrazem tych zainteresowań stała się piosenka „Maria dij gat”. Na przełomie lat 60. i 70. Farassino osiągnął szczyt popularności: zajął drugie miejsce na festiwalu Un disco per l’estate z piosenką „Non devi piangere Maria” oraz na Festiwalu w Lugano z „La mia città”. Dzięki aktorowi i reżyserowi Gualtiero Rizzi zadebiutował w teatrze, w tradycyjnych sztukach ludowych. Pierwszą jego rolą była postać Gelindo w sztuce pod tym samym tytułem, wystawiona 21 grudnia 1969 roku na deskach Teatro Gobetti. Spektakl objechał cały Piemont i został powtórzony w Teatro Erba w następnym sezonie.

Lata 70. Szczyt popularności osiągnął na przełomie lat 60. i 70. W 1970 roku jego piosenka „Senza frontiere” została odrzucona Festiwalu w San Remo z uwagi na antywojenny tekst. W tym samym roku uczestniczył w Międzynarodowych Targach Muzyki Rozrywkowej (Mostra Internazionale di Musica Leggera) z piosenką „Quando lei arriverà”, nagrał piosenkę „Annalisa” z zespołem New Trolls, a z reżyserem Massimo Scaglione założył wspólny teatr, którego repertuar miał na celu promocję kultury Piemontu (od sztuki Le Miserie di Monsiù Travet do I fastidi d’un grand om).