Po wprowadzeniu kapłaństwa kobiet przez zwierzchnika Starokatolickiego Kościoła Mariawitów arcybiskupa Jana Marię Michała Kowalskiego, była w grupie 12 pierwszych sióstr zakonnych, które przyjęły święcenia diakońskie i kapłańskie w dniu 28 marca 1929 r. Te same 12 kapłanek zostało następnie podniesionych do godności biskupek Kościoła. Konsekracja Joanny Marii Emmy Piotrowskiej i 8 innych kapłanek została dokonana 4 czerwca 1931 r. przez arcykapłankę Antoninę Marię Izabelę Wiłucką-Kowalską, przy współudziale arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego, bp. Stanisławy Marii Dilekty Rasztawickiej, bp. Marii Celestyny Kraszewskiej, bp. Klemensa Marii Filipa Feldmana, bp. Romana Marii Jakuba Próchniewskiego oraz bp. Wacława Marii Bartłomieja Przysieckiego.
W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i została przesiedlona z Płocka do Felicjanowa, gdzie pełniła funkcję ekonomki klasztoru. W 1940 r. niosła posługę w Nowostawach Dolnych, gdzie w owym czasie, w przysiółku Nowostawskie Działki działała filia parafii w Niesułkowie. Jeszcze w tym samym roku objęła probostwo w parafii w Grzmiącej. Po przejęciu w 1941 r. kościoła w Grzmiącej przez mariawitów płockich, zamieszkała u jednej z miejscowych rodzin. W 1942 r.