przedostała się na teren Generalnego Gubernatorstwa, gdzie niosła posługę mariawitom z okolic Dmosina (we wsiach Szczecin i Zarębów). Jeszcze w tym samym roku wyjechała na polecenie siostry arcykapłanki do Warszawy, a stamtąd do parafii w Pogorzeli, gdzie posługiwała po śmierci miejscowej kapłanki, siostry Walerii Marii Oblaty Wiśniewskiej. Wkrótce powróciła do parafii warszawskiej, w której przewodziła nabożeństwom w kaplicy przy ulicy Okopowej, a po zakończeniu wojny zorganizowała kaplicę przy ulicy Grochowskiej. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej, była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116–117..
W latach 1952–1956 i 1960–1986 ponownie posługiwała w Nowostawskich Działkach (nazwanych przez mariawitów Izabelinem – ku czci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej). Z jej inicjatywy zbudowano tam kaplicę (obecnie budynek nie pełni funkcji sakralnych). W latach 1956–1960 była ponownie ekonomką klasztoru felicjanowskiego. W latach 1960–1986 zarządzała kustodią łódzką, wchodziła też w skład Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów. W 1986 r.