Był od 1954 dziekanem Wydziału Filologiczno-Historycznego Uniwersytetu Poznańskiego (od 1955 Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), następnie w latach 1956–1959 prorektorem ds. nauczania na tej uczelni. Sprawował funkcję I sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej na UAM. W 1955 otrzymał tytuł docenta i objął stanowisko samodzielnego pracownika nauki, został także wybrany członkiem Komisji Filozoficznej Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Był autorem blisko 80 publikacji. W pracy naukowej propagował założenia filozofii marksistowskiej i ideał nauczyciela-społecznika. W 1956 doprowadził do utworzenia Poznańskiego Towarzystwa Pedagogicznego, którym kierował do 1962. Od 1958 był ponadto nauczycielem i od 1959 samodzielnym pracownikiem Zaocznego Studium Nauczycielskiego nr 1 w Poznaniu, od 1960 nauczycielem w Studium Nauczycielskim nr 2 w Poznaniu. Był redaktorem naczelnym czasopisma naukowego „Ruch Pedagogiczny”.