za uchwaleniem ustawy opowiedziało się 223 posłów, 35 było przeciw, a 158 się wstrzymało. Konstytucję zatwierdzono 28 czerwca nie był dniem przypadkowym, bowiem była to dokładnie 532. rocznica bitwy na Kosowym Polu, 7. rocznica zabójstwa arcyksięcia Ferdynanda przez Gavrilo Principa oraz dzień św. Wida (serb.-chorw. Vidovdan – ważne święto w kalendarzu Serbskiej Cerkwi Prawosławnej), stąd nazwa Vidovdanski ustav. 29 czerwca książę Aleksander, w imieniu króla Piotra I, złożył przysięgę na konstytucję i dokonał jej proklamacji.

Nie licząc przypadków szczególnych, konstytucję poparli niemal wyłącznie Serbowie. Wyjątek stanowiła Jugosłowiańska Organizacja Muzułmanów, która poparła konstytucję w zamian za zagwarantowanie licznych swobód Bośni i rekompensaty finansowej za nacjonalizację majątków bejowskiego ziemiaństwa. Główna rola w opracowaniu konstytucji przypadła serbskiej Partii Radykalnej pod wodzą Nikoli Pašicia.

Treść Preambuła konstytucji brzmiała następująco:

Konstytucja przyniosła zwycięstwo centralistycznej wizji państwa. Składała się z 14 części i 142 artykułów;