określała państwo jako dziedziczną monarchię parlamentarną, pod panowaniem dynastii Karadziordziewiciów, o nazwie Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Uznawała istnienie języka serbsko-chorwacko-słoweńskiego, mimo wyraźnej odmienności na poziomie leksykalnym i gramatycznym języka słoweńskiego. Znalazło się w niej również pojęcie „trójimiennego narodu” lub „trzech plemion” tego samego narodu. Do herbu wprowadzono symbole trzech narodów, a w hymnie znalazły się słowa pochodzące z hymnu serbskiego, chorwackiego i słoweńskiego. Autorzy konstytucji zakładali, że istnienie wspólnego języka będzie leżało u podstaw wykształcenia się narodu serbsko-chorwacko-słoweńskiego, o którym wspomniano w artykule XIX konstytucji. Ustawa zasadnicza miała w świetle prawa miała rozpocząć proces asymilacji narodów południowosłowiańskich.

W jednoizbowym Zgromadzeniu Narodowym miało zasiadać 315 delegatów wybieranych na czteroletnie kadencje w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich i tajnych. Przyjęto zasadę reprezentacji proporcjonalnej. Ustanowiono powszechne prawo wyborcze z wyłączeniem żołnierzy, kobiet i osób skazanych. Konstytucja zapewniała również liczne swobody polityczne łącznie z prawem jednostki do nienaruszalności własności prywatnej.