Typ II Wagony tego typu dostarczono do Poznania w latach 1897-1898 w liczbie 15 sztuk. Od typu I różniły się czterema łukowato wykończonymi oknami, oraz pojemniejszym wnętrzem gdzie na ławkach pod oknami miejsce mogło zająć 20 osób. Oznaczono je numerami taborowymi od 16 do 25. Identyczne wagony, na podstawie dostarczonych podwozi oraz dostarczonych części nadwozia w warsztatach przy Gajowej – były to w 1898 roku wozy o numerach taborowych 36-30, a w 1900 wagony 31-33. W 1903 roku wagony z pierwszych dostaw wyposażono w drugi silnik. W drugiej połowie lat 20. wagon 24 przebudowano na holownik szlifierki torów o numerze 113, zaś wagon 23 przesunięto do taboru gospodarczego jako wóz zapasowy o numerze 114. Pozostałe wagony w 1936 roku wycofano do rezerwy zmieniając im numerację na trzycyfrową przez dodanie "2" na początku. W tym samym roku również pozostające w taborze gospodarczym wagony tego typu przesunięto do taboru zapasowego – 113 jako 224, a 114 jako 223. W 1937 sześć wagonów (216-221) sprzedano do Bydgoszczy, a 223 zezłomowano. Wagony 226 i 229 zezłomowano w listopadzie 1938, zaś 222 prawdopodobnie przenumerowano na 229, Wagon 224 przebudowano na doczepny wóz gospodarczy o numerze 334, a jego doczepkę szlifierki na doczepkę z agregatem spawalniczym o numerze 344.