Krótko przed wybuchem konfliktu prezydent Syrii Szukri al-Kuwatli postanowił zmniejszyć liczebność armii, obawiając się, że oficerowie (w znacznej grupie reprezentujący mniejszości wyznaniowe) nie są wobec niego lojalni i mogliby zorganizować zamach stanu. Al-Kuwatli ponadto uważał, że większym zagrożeniem dla Syrii od Izraela są ambicje króla Jordanii Abd Allaha i jego ewentualne pretensje do rozciągnięcia władzy Haszymidów na Syrię (mimo faktu, że Syria i Jordania reprezentowały zbliżone stanowisko antyizraelskie). Przystępując do wojny, syryjscy politycy przekonywali opinię publiczną, że zwycięstwo nad syjonistami będzie łatwe i nastąpi bardzo szybko. Faktyczny udział Syrii w wojnie był nieznaczny i zakończył się klęską, w znacznej mierze z powodu braków w wyposażeniu i zaopatrzeniu.
Bezpośrednim skutkiem klęski Arabów dla Syrii był napływ 85 tys.J. McHugo, Syria, s. 128. palestyńskich uchodźców (głównie z Tyberiady, Nazaretu i SafeduC. Schindler, Historia współczesnego Izraela, s. 80.). Opinia publiczna przyjęła z oburzeniem klęskę;