dla uspokojenia sytuacji rząd wprowadził w Syrii stan wojenny. Podczas zamieszek w Damaszku zaatakowane zostały m.in. miejscowe synagogi. 30 marca 1949 pułkownik Husni az-Za’im przeprowadził w kraju zamach stanu. On też w sekrecie złożył izraelskiemu rządowi ofertę zawarcia trwałego pokoju, zakładającego normalizację relacji syryjsko-izraelskich i przyjęcie przez Syrię nawet 300 tys. Arabów palestyńskich. Strona izraelska odmówiła jednak przystąpienia do rozmów w sprawie tej propozycji, dopóki wojsko syryjskie nie wycofa się z niewielkiego obszaru dawnego Mandatu Palestyny, które zajęło podczas wojny. Ostatecznie Syria nie podpisała z Izraelem traktatu pokojowego, a jedynie rozejm, będący rozwiązaniem tymczasowymI. Rabinovich, The View.., s. 177-179..

Długofalowo konflikt z Izraelem, który w oczach syryjskich polityków zajmuje terytoria należące do Wielkiej Syrii, stał się głównym punktem odniesienia dla polityki zagranicznej Syrii. Zarówno rządy wyłaniane w demokratycznych wyborach do 1963, jak i rządy baasistowskie działające po tej dacie traktowały korzystne dla Syrii zakończenie konfliktu izraelsko-arabskiego za podstawowy cel polityki zagranicznej swojego państwaŁ. Fyderek, Pretorianie i technokraci, s. 207..