Status hasła w armii Ukraińskiej Republiki Ludowej został sformalizowany 19 kwietnia 1920 r., kiedy to na mocy rozkazu głównodowodzącego Mychajły Omeljanowycza Pawlenki regulującego zasady musztry w armii, żołnierze zostali zobowiązani do odpowiadania „Chwała Ukrainie!”, gdy otrzymują pochwały lub podziękowania za służbę ojczyźnie.

Powstańcy walczący w Chołodnym Jarze, ostatnim bastionie ukraińskiego antysowieckiego oporu w latach 1919–22, również używali podobnego pozdrowienia. Według wspomnień Jakiwa Wodianego opublikowanych w 1928 roku, brzmiał on: „Chwała Ukrainie!” i odpowiedź „Wieczna chwała!”. Jednak według wspomnień Jurija Horlis-Horskiego opublikowanych w 1933 r., powstańcy pozdrawiali się słowami „Chwała Ukrainie!” i odpowiadali tym samym. Jeszcze inną formę pozdrowienie to przybrało w trakcie spotkania się żołnierzy URL z dezerterującymi brygadami Czerwonej Ukraińskiej Armii Halickiej 6 maja 1920 r., kiedy świętujące zjednoczone oddziały ukraińskie wznosiły okrzyk „Sława Ukrainie i głównemu atamanowi Petlurze”.