Jakow Naumowicz Drobnis (ros. Яков Наумович Дробнис, ur. w maju 1890 w Głuchowie, zm. 1 lutego 1937 w Moskwie) – radziecki polityk.
W latach 1904–1905 był członkiem Bundu, w 1906 wstąpił do SDPRR, w marcu 1907 na 2 miesiące aresztowany, w styczniu 1908 aresztowany i wkrótce skazany na 5 lat więzienia, w 1913 zwolniony. W styczniu 1915 ponownie aresztowany i zesłany do Połtawy, w latach 1917–1918 przewodził połtawskiej dumie miejskiej, równocześnie od grudnia 1917 do lutego 1918 członek Komitetu Wykonawczego Połtawskiej Rady Gubernialnej, w 1918 aresztowany i zwolniony, uczestniczył w działalności komunistycznego podziemia w Ukraińskiej Republice Ludowej. Od 22 października 1918 do 5 kwietnia 1920 członek KC KP(b)U, w 1918 aresztowany, następnie w 1919 zbiegł, został komisarzem wojskowym dywizji piechoty Armii Czerwonej, od 30 czerwca do 10 grudnia 1919 członek Zafrontowego Biura KC KP(b)U, w sierpniu 1919 został ranny i wzięty do niewoli, z której zbiegł. Od 10 grudnia 1919 do 28 kwietnia 1920 przewodniczący Połtawskiego Gubernialnego Komitetu Rewolucyjnego i członek Biura KC KP(b)U, w maju 1920 przewodniczący połtawskiego gubernialnego komitetu KP(b)U, w maju 1920 ponownie wzięty do niewoli, uwolniony.