Mój przyjaciel Meaulnes (Le Grand Meaulnes, wymowa: [lə ɡʁɑ̃ moln]) – jedyna powieść francuskiego pisarza Alaina-Fourniera z 1913 roku.
Fabuła Piętnastoletni François Seurel opowiada o przyjaźni z siedemnastoletnim Augustinem Meaulnes’emNazwisko odmieniane z apostrofem, ponieważ „s” jest niewymawiane., który poszukuje utraconej ukochanej. Impulsywny, zuchwały, bohaterski Meaulnes ucieleśnia ideał romantyczny, poszukiwanie nieosiągalnego i tajemniczy świat między dzieciństwem i dorosłością.
François Seurel, narrator, jest spokojnym synem pana Seurela, dyrektora szkoły w wiosce niedaleko Vierzon w regionie Sologne w sercu Francji, pełnym jezior i piaszczystych lasów. Jego matka też jest nauczycielką. Nowym uczniem zostaje Augustin Meaulnes, bystry młodzieniec pochodzący z niezbyt zamożnej rodziny. Wkrótce znika on i po powrocie z eskapady opowiada, ze natrafił na nocne, magiczne przyjęcie kostiumowe pełne dzieci, zabaw, tańców i maskarad, gdzie podczas przejażdżki łodzią po jeziorze spotkał dziewczynę swoich snów, Yvonne de Galais. Nie rozmawiali jednak. Mieszka ona z owdowiałym ojcem i swoim lubiącym ryzyko bratem Frantzem w wielkim, starym, zaniedbanym rodowym zamku. Przyjęcie weselne urządzono na powitanie Frantza i dziewczyny, którą miał on poślubić.