Konstytucja i ideologia socjalistyczna Arévalo stała się podstawowym tłem reform Arévalo a następnie Jacobo Arbenza. Choć rząd Stanów Zjednoczonych później określał ideologię rewolucjonisty jako radykalny komunizm, była ona w rzeczywistości daleka od skrajnej lewicy i stanowczo antykomunistyczna. Wizja gospodarcza Arévalo krążyła wokół poparcia dla prywatnej przedsiębiorczości.
Ruch robotniczy Rewolucję 1944 roku opuściło wielu przedstawicieli elity ziemiańskiej i zwolenników United Fruit Company, ale także przedstawicieli związków zawodowych. Mimo to rewolucja i wybór Arévalo znacząco wpłynęły na pozytywną zmianę losów ruchu związkowego. Protesty 1944 roku wzmocniły ruch robotniczy i doprowadziły do zniesienia w 1945 roku represyjnego prawa pracy. Licznie powstawały związki zawodowe (podczas rządów Ubico związki działały nielegalnie), które podzieliły się na obóz komunistyczny i związki niekomunistyczne.
Ruch komunistyczny został czasowo wzmocniony po uwolnieniu więźniów politycznych reżimu Ubico. Z więzień wyszli czołowi działacze ruchu tacy jak Miguel Mármol, Víctor Manuel Gutiérrez i Graciela García. Prezydent przerwał rozwój ruchu, zamknął szkołę pracowniczą Escuela Claridad prowadzoną przez komunistów i deportował wszystkich liderów komunistycznych, którzy nie byli Gwatemalczykami. Osłabiony ruch komunistyczny przetrwał głównie dzięki dużemu uczestnictwu komunistów w związkach zawodowych nauczycieli.