Analizując konstrukcję powieści Stoff ocenia, że nie obowiązuje tu, powszechnie spotykana we wczesnych powieściach fantastycznonaukowych, zasada opisywania „momentów decydujących” w historii ludzkości, zwykle pierwszych wypraw kosmicznych, zaś główną zasadą budowy opisywanych światów jest „sugerowanie czytelnikowi, że niezwykłe rzeczy opisywane w powieści są czymś oczywistym w tamtym świecie”. Nieznany cel i czas trwania lotu, wtrącane tylko wzmianki o załodze, wyposażeniu, wielkości statku itp „sprawiają wrażenie, że jest to jeden z licznych lotów służbowych”. Taka pisarska taktyka jest zdecydowanie odmienna od tej, „która kazała zapełniać całe strony (...) opisami wspaniałej techniki przyszłości”. Potwierdza to Maciej Płaza, pisząc, że „rezygnując z objaśniania zasady działania fikcyjnych urządzeń, celu podróży, tła politycznego czy społecznego, Lem uzyskuje iluzję realności” – „skoro więc przemilczany, czyli nieistotny jest cel wyprawy bohaterów Edenu, w fikcyjnej rzeczywistości musi on być zwyczajny i powszedni”.