Kościół unicki w I Rzeczypospolitej (Ruski Kościół Unicki, ) – katolicki Kościół wschodni działający na terenie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, uznający władzę i autorytet papieża i zarządzany przez metropolitę kijowskiego. Powstał w wyniku unii brzeskiej, a jego rozwój przerwały lub znacząco zmieniły rozbiory Rzeczypospolitej. Obecnie traktowany jest zazwyczaj jako fragment historii Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego, którego częścią jest współczesny Kościół greckokatolicki w Polsce.
Nazwa Wspólnota katolicka powstała po unii brzeskiej na ziemiach Rzeczypospolitej określana była najczęściej mianem „unitów” lub „Kościoła unickiego”. Kościołem unickim był wprawdzie także Kościół ormiańskokatolicki, nazywano go jednak po prostu „ormiańskim”.
Ze względu na swoją genezę – pochodzenie z prawosławnej metropolii kijowskiej – oraz dominujący skład etniczny – Rusini – opisywaną wspólnotę nazywano „Kościołem ruskim” czy Kościołem rytu ruskiego.
W późniejszym czasie w odniesieniu do zwolenników unii brzeskiej przyjęły się także nazwy „Kościół wschodni”, „Kościół rytu grecko-słowiańskiego”, „Kościół greckounicki” (nazwa stosowana w zaborze rosyjskim) oraz „Kościół greckokatolicki”.