Z inwentarza sporządzonego w 1690 roku, gdy właścicielem Tarnopola był Stanisław Koniecpolski, wynika, że w mieście było 420 domówi i 10 kamienic co pozwala szacować liczbę ludności w tym czasie na 2430 osób, w tym 400 Żydów. Miasto otaczał wał wzmocniony basztami Kuśnierską i Szewską oraz murowane od wschodu Brama Kamieniecka i od zachodu Brama Lwowska. W 1690 roku na mocy wyroku Trybunału Koronnego w Lublinie właścicielką miasta została Maria Kazimiera d’Arquien, królowa Polski.
W XVIII wieku Tarnopol był własnością Sobieskich, a następnie Józefa Potockiego, który w 1749 roku ufundował barokowy kościół Dominikanów. Po I rozbiorze Rzeczypospolitej w 1772 roku miasto przeszło pod władzę Austrii wchodząc w skład Galicji. Na początku XIX wieku Tarnopol kupił Franciszek Korytowski. 27 maja 1809 roku, podczas wojny polsko-austriackiej i marszu spod Zamościa oraz po wejściu do Galicji, płk Piotr Strzyżewski ze swoim oddziałem ruszył na południe na Tarnopol i zdobył miasto bez walki. Nominował miejscowe władze cyrkułowe z prezesem Michałem Konopką i z wiceprezesem Zabilskim. Tu zgłosił się do Strzyżewskiego chorąży krzemieniecki Gabriel Stanisław Rzyszczewski wraz z 300 konnymi i z oddziałami kawalerii, oraz hr. Marcin Amor Tarnowski z 60 ludźmi, hr. Adam Potocki z 200 konnymi, Józef Dwernicki, hr.