28 marca 1928 aresztowany za prowadzenie agitacji komunistycznej i 7 maja 1928 skazany we Lwowie na 4 tygodnie pozbawienia wolności; na poczet kary zaliczono mu areszt śledczy. Po zwolnieniu wiele razy występował na wiecach i masówkach z ramienia Lewicy Akademickiej, w latach 1933–1939 był inżynierem w Fabryce Lokomotyw w Chorzowie.
We wrześniu 1939 wyjechał do Lwowa zajętego przez Armię Czerwoną, był tam naczelnikiem warsztatów tramwajowych i działał w Związku Zawodowym Pracowników Przedsiębiorstw Komunalnych. Korespondent „Czerwonego Sztandaru”, po ataku Niemiec na ZSRR ewakuował się do Taszkentu, gdzie był ślusarzem w fabryce bawełnianej, w lutym 1942 zgłosił się do Armii Andersa, został strzelcem 9 Dywizji Piechoty. Ewakuowany do Iranu, później do Palestyny i Syrii, wykładowca na wojskowych kursach kierowców i mechaników samochodowych i nauczyciel w szkołach wojskowych. W 1943 mianowany podporucznikiem czasu wojny, a w 1945 porucznikiem kontraktowym.