Po wojnie na własną prośbę skierowany do obozu repatriacyjnego w Suezie, skąd wrócił do Polski i 31 grudnia 1945 został pułkownikiem czasu wojny. Mianowany szefem Departamentu Sprzętu Wojennego MON TRJN, od maja 1946 członek PPR, aktywny uczestnik kampanii przed referendum 1946. Po zwolnieniu z wojska w marcu 1947 został dyrektorem naczelnym Zakładów Budowy „Huta Zgoda” w Świętochłowicach, później Zakładów Starachowickich. Od 1949 członek Komitetu Powiatowego (KP) PZPR w Starachowicach, od lipca 1950 rektor Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Katowicach, w latach 1952–1953 przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej (WRN) w Katowicach. Był posłem na Sejm PRL I kadencji (1952–1957) i delegatem na II Zjazd PZPR (1954), od jesieni 1953 pracował w dyplomacji, 7 grudnia 1953 mianowany posłem PRL w Szwecji, od 21 września 1956 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w Szwecji, od 2 stycznia 1958 do 14 lutego 1964 minister pełnomocny i ambasador w Szwajcarii. Później wicedyrektor Departamentu IV MSZ, 1968 zwolniony ze stanowiska, otrzymał rentę dla zasłużonych.
Mieszkał w Warszawie. Był żonaty z Barbarą Koszutską z domu Safir (1906-2008).