Działalność niepodległościowa W latach 1861–1863 Wincenty Szweycer należał do konspiracji i gorących zwolenników walki zbrojnej. Został mianowany naczelnikiem okręgowym w powiecie rawskim. Na potrzeby przyszłego powstania sprowadził z zagłębia staropolskiego broń białą (piki, lance, kosy) i urządził we własnych włościach składnicę broni (w stodole odizolowanej od zabudowań dworskich). Na skutek zdrady informacja o składnicy dotarła jeszcze przed wybuchem powstania styczniowego do władz carskich. Wojska carskie przybyłe z garnizonów Rawy Mazowieckiej, Nowego Miasta i Tomaszowa Mazowieckiego dokonały przeszukania majątku, odnalazły ukrytą broń i w obecności Szweycerów (Wincentego i jego synów) spaliły stodołę.
Szweycerowie zostali aresztowani i osadzeni w więzieniu w Piotrkowie Trybunalskim. W więziennej celi spędzili kilka miesięcy. Wszyscy zostali uwolnieni dzięki pomocy i wstawiennictwu Marii Kalergis. Po odzyskaniu wolności Wincenty Szweycer ponownie pełnił obowiązki powstańczego naczelnika okręgowego w powiecie rawskim. Należycie wywiązywał się ze swych obowiązków, zaopatrując powstańców w żywność, konie i broń. Partie powstańcze, które przechodziły przez Rzeczycę, pozostającego pod dowództwem Antoniego Jeziorańskiego, Jana Drewnowskiego, Ludwika Żychlińskiego, otrzymywały pomoc i schronienie.