Wiele autobusów było garażowanych w domach kierowców lub też w małych lokalnych garażach.
Aby zapewnić obsługę zarówno „dobrych”, jak i „złych” tras, codzienna eksploatacja autobusów działała na zasadzie harmonogramu dyżurów, w których autobusy pracowały w systemie „dzień pracy – dzień wolny”, przy czym w jeden dzień połowa autobusów obsługiwała trasy publiczne, a druga połowa była używana do wynajmu prywatnego, albo jako autobusy szkolne, albo była w konserwacji.
Największa koncentracja autobusów występowała na głównym dworcu autobusowym w Valletcie, na City Gate Square, wokół Fontanny Trytona, skąd odchodziła zdecydowana większość głównych tras. Inne miejsca wzmożonego ruchu autobusowego to Buġibba, Saint Paul’s Bay, Sliema i Mosta.
Stare barwy i modele autobusów thumb|Stare autobusy w Marsa (1967) thumb|Zielony maltański autobus (1987) thumb|left|Kiedyś nowoczesny King Long z elektronicznie wyświetlanym numerem linii 68 (Baħar iċ-Ċagħaq) thumb|left|Autobus z Gozo Wczesne typy autobusów pomalowane były na kolor oliwkowej zieleni z czarnym paskiem. W latach 30. XX w. autobusy miały różne kolory, w zależności od linii, którą obsługiwały. W 1975 roku zostały przemalowane na zielono, a od 1995 roku miały dwa kolory: biały (powyżej) i żółty (poniżej linii okien), przedzielony czerwonym pasem.