W 1939 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, zmobilizowany 6 września 1939 do 10 Dywizjonu Taborów z Radymna. 10 września został przydzielony do kompanii szkolnej jako strzelec. Walczył m.in. pod Rawą Ruską. Po rozbiciu tej kompanii pod Lwowem i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów, wywieziony do ZSRR i przebywał w niewoli. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, a 9 października 1941 wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Służył w szeregach 6 Dywizyjnego Batalionu Strzeleckiego „Dzieci Lwowskich”, w składzie którego przebył szlak przez Bliski Wschód (Iran, Irak, Palestyna, Egipt) jako strzelec. Po przemianowaniu jednostki na 6 Pułk Pancerny „Dzieci Lwowskich” (w składzie 2 Brygady Pancernej) objął stanowisko celowniczego czołgu. Wraz z 2 Korpusem Polskim trafił do Włoch. Brał udział w kampanii włoskiej. W stopniu kaprala uczestniczył w walkach w bitwie o Monte Cassino, bitwie o Ankonę i bitwie o Bolonię, Piedimonte, Loretto. W chwili zakończenia wojny 8/9 maja 1945 przebywał we Włoszech pod Bolonią. Zakończył służbę 9 maja 1945. W kwietniu 1946 mianowany kapralem.