Po opuszczeniu Włoch przebywał w Maroku, po czym trafił w sierpniu 1946 do Anglii jako drużynowy. Po wojnie do 1947 przebywał w Wielkiej Brytanii, po czym w maju tego roku powrócił do Polski.

W Sanoku 25 maja 1947 został zdemobilizowany. W tym samym roku w rodzinnym mieście podjął pracę w macierzystej fabryce, przemianowanej na „Sanowag” (od 1958 Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”). Do 1949 był zatrudniony na stanowisku ślusarza-mechanika (tego zawodu wyuczył się w wojsku). Do 1953 był kierownikiem garaży, był przydzielony do tapicerni, potem na wydziale produkcji. Do 1960 pracował jako technik samochodowy, a następnie jako ślusarz-mechanik. W latach 70. był brygadzistą i zastępcą mistrza na wydziale W-5. W 1976 przeszedł na emeryturę.

Od 1947 do 1948 należał do PPR, od 1948 był członkiem PZPR. Działał społecznie oraz na polu organizacyjnym i partyjnym w zakładzie, m.in. był członkiem egzekutywy ip lenum Komitetu Zakładowego PZPR, przewodniczącym Rady Oddziałowej, pełnił funkcję sekretarza Oddziałowej Organizacji Partyjnej (OOP) PZPR, działał też w organizacji związkowej. W 1976 obchodził jubileusz 40-lecia pracy zawodowej w sanockiej fabryce. Łącznie przepracował w fabryce 42 lata. Był członkiem Koła Miejsko-Gminnego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Sanoku. W 1976 otrzymał zaświadczenie kombatanta.