Analiza W obecnym stanie dzieło jest kompilacją trzech odmiennych stylistycznie części. Z czasów Jana XXII pochodzi jedynie część górna powyżej nodusa z tarczami herbowymi wykonana w Awinionie przez wspomnianego sieneńskiego złotnika. Przez XIV i początek XV wieku nasiliły się artystyczne relacje między Sieną a Awinionem, gdzie wielu sprowadzonych z tegoż miasta pracowało nad dekoracją wystroju ówczesnej papieskiej siedziby. Dolna część trzonu jest starsza romańska datowana ogólnikowo na 1 ćwierć XIII stulecia. W dekoracji ornamentalnej największego z nodusów badacze dostrzegli podobieństwa do nodusa kielicha z Eptingen niegdyś również przechowywanego w bazylejskim skarbcu i sugerują wtórne wykorzystanie romańskiego trzonu nieznanego przedmiotu do wzbogacenia sprowadzonej do Bazylei Złotej Róży. Zdobiące nodus herby księstwa Neuchatel i Rudolfa III Nidau nie mają potwierdzenia w dokumencie papieskim z 1330 roku. Wiadomo że książę zmarł w 1339 na lata 1330–1340 badacze datują drewniany trzon i nodus z emaliowanymi tarczami herbowymi. Prawdopodobnie w tym okresie miało miejsce przekazanie róży bazylejskiej katedrze jako dar książęcy.