Był wyróżniającym się zawodnikiem. Wystąpił w 100 meczach mistrzowskich, strzelając jedną bramkę.
Następnie przeniósł się do pierwszoligowej milicyjnej Polonii Bydgoszcz, w której barwach w latach 1959–1961 rozegrał 60 spotkań w ekstraklasie, faktycznie jednak w nowym klubie zadebiutował w meczu przeciwko Sparcie Rotterdam, spotkanie to zostało rozegrane 26 września 1958 roku z okazji 10-lecia istnienia federacji klubów sportowych "Gwardia". Był czołowym graczem tej drużyny, słynął z twardej i skutecznej gry. Prócz występów w drużynach klubowych był też członkiem reprezentacji Pomorza. Karierę zakończył po sezonie 1963/64, w którym grał zarówno w pierwszej, jak i drugiej drużynie (odpowiednio II i III liga).
Życie prywatne Z zawodu był elektrykiem, pracował w zakładzie energetyki cieplnej w Bydgoszczy, wykonywał też prace elektryczne na obiektach należących do klubu Zawisza. Posiadał ponadto uprawnienia instruktora piłki nożnej, pracował jako trener Czarnych Nakło (1966–1968), Unii Solec Kujawski (wprowadził ją do klasy wojewódzkiej) i Gwiazdy Bydgoszcz (szkolił w niej m.in. Stefana Majewskiego). Z żoną Jadwigą (zm. 2017) miał 2 synów, Romualda, przedsiębiorcę branży reklamowej oraz Zbigniewa – również piłkarza, reprezentanta Polski, selekcjonera drużyny narodowej i prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej.