Periodyzacja Przemiana stylu kompozytorskiego Karola Szymanowskiego następowała stopniowo. Wyróżnia się jednak zwykle trzy etapy jego twórczości. Do roku 1913 jest to faza dojrzewania twórczego, poszukiwania indywidualnych środków wyrazowych. Na lata 1914–1919 przypada okres inspiracji kulturami orientalnymi i antycznymi. Ostatni etap wyznacza się orientacyjnie na lata 1920 do 1937 roku. W tym czasie Szymanowski zwraca się w stronę polskiej ludowości, folkloru, szczególnie podhalańskiego i kurpiowskiego. Stworzył cykl Dwanaście pieśni kurpiowskich op. 58 (1930–1932) oraz Sześć pieśni kurpiowskich na chór a cappella (1928–1929). Kompozytor zachował w nich dawną gwarę, czysty koloryt ludowy oraz oryginalne melodiehttps://culture.pl/pl/dzielo/karol-szymanowski-dwanascie-piesni-kurpiowskich-op-58https://zpe.gov.pl/a/mloda-polska-tworczosc-karola-szymanowskiego/DO63Sp8BM. Podział ten ma charakter umowny, jest dużym uproszczeniem. Operę Król Roger, którą bez wątpienia należałoby przypisać do etapu drugiego, kończył Szymanowski jeszcze w 1924 roku. Natomiast cykl pieśni Słopiewnie, który nawiązuje do polskiej muzyki tradycyjnej, powstała już w 1920 roku.