Cenzura narzucała pismu ubogą szatę graficzną oraz tematykę, mimo to wokół Novic skupił się słoweński ruch narodowowyzwoleńczy, a do 1848 było to jedyne dłużej działające pismo w języku słoweńskim. W 1843 redaktorem naczelnym został Janez Bleiweis, periodyk zaś ukazywał się jako „półtygodnk”. Wpływ na słoweńskich poetów epoki miała nie tylko kultura niemiecka, której idee oddziaływały na całą Europę, ale również literatura polska. Valentin Vodnik, France Prešeren oraz Stanko Vraz posługiwali się w różnym stopniu językiem polskim, a także znali polską poezję tego okresu. W latach 1839–1844 w Lublanie wydany został pierwszy zbiór ludowych pieśni słoweńskich (Sloveńske pésni kranjskego naroda), którego zebrania dokonał polski etnograf Emil Korytko (z powodu problemów z wydawcami i cenzurą miało to miejsce już po śmierci Korytki). Pozycję Prešeren w poezji słoweńskiej porównuje się do pozycji Jana Kochanowskiego w poezji polskiej, gdyż stworzył on podstawy języka poetyckiego swojego narodu. Słoweńskie spory literackie całego XIX wieku dotyczyły wyłącznie kwestii światopoglądowych oraz problemów narodu.