Swoją politykę wobec Syrii i krzyżowców Mohammad prowadził poprzez kolejnych namiestników Mosulu. Pierwszym z nich był wspomniany powyżej Dżawali Sakawa, który jednak po zajęciu miasta wypowiedział posłuszeństwo sułtanowi. Mohammad wysłał przeciwko niemu Maududa, który w 1109 zajął miasto. Dżawalemu udało się jednak ponownie ułożyć z sułtanem i został on namiestnikiem Farsu, na którym to stanowisku walczył skutecznie z Kurdami Szabankara aż do swojej śmierci w roku 1117. W roku 1109 krzyżowcy zdobyli Trypolis i ostatni władca dynastii Banu Ammar, Fachr al-Mulk Ibn Ammar (1099 – 1109), uszedł do Bagdadu, gdzie wzywał do podjęcia działań przeciwko chrześcijanom. W tej sytuacji Mohammad poczuł się zmuszony do ogłoszenia dżihadu i wysłał Maududa, który został kolejnym namiestnikiem Mosulu, przeciwko Edessie. Maududowi nie udało się jednak zdobyć miasta. Mohammad pozostawał w doskonałych stosunkach z kalifem Al-Mustahzirem (1094 – 1118), za którego w roku 1111 wyszła jego siostra, Chatun al-Isma. Uroczystość zaślubin zakłóciły jednak zamieszki w których ludność Bagdadu domagała się podjęcia kolejnych działań przeciwko krzyżowcom. Jeszcze w tym samym roku Maudud wyruszył zatem z kolejną wyprawą, która jednak zakończyła się fiaskiem z powodu braku współdziałania z nim muzułmańskich władców Aleppa i Damaszku.