Rewolta Mengü-Barsa pozwoliła Mohammadowi na zamianę eght dzierżonych przez synów Bursuka w Chuzestanie na inne w regionie Dinawaru, prawdopodobnie w celu zmniejszenia koncentracji ich siły na południowym zachodzie. W roku 1106 dowódca Mohammada Maudud pokonał emira Dżawali Sakawę, który zainstalował się na pograniczu Farsu i Chuzestanu. Dżawali uzyskał jednak przebaczenie sułtana i został mianowany namiestnikiem Mosulu, który musiał odbić od zajmującego go Dżikirmisza. To walki z nim doprowadziły Dżawaliego do starcia z Kilidż Arslanem, opisanego powyżej, które pozwoliło mu ostatecznie zająć Mosul. W roku 1107 Mohammad poczuł się na tyle pewnie, że zdecydował się zaatakować najpotężniejszego ze swoich na wpół niezależnych wasali, Mazjadydę Sadakę (1086 – 1108), który został pokonany i zabity zimą 1107/1108 roku. Mohammad ustanowił dawnego dowódcę armii Mazjadydów namiestnikiem ich stolicy, Al-Hilli, zaś syn Sadaki, Dubajs (1108 – 1135), stał się zakładnikiem sułtana.