W swoim dziele powoływał się na Macieja Miechowity Tractatus de duobus Sarmatiis, opublikowany w 1517 roku, oraz bliżej nieokreślone Annales Polonorum (prawdopodobnie Roczniki Jana Długosza).
W roku 1525, na rodzinnej wyspie Hvar, przed społeczną i intelektualną elitą Dalmacji, wygłosił orację zatytułowaną De Origine Successibusque Slavorum, w której z pasją i wielką erudycją nakreślił historię Słowian od czasów pradawnych do sobie współczesnych.
Zachwyceni przyjaciele, z kręgu dalmackich humanistów, przygotowali specjalną edycję mowy, do której dołączono laudacje i wiersze o autorze. Ukazała się ona w Wenecji, w roku 1532. Dalsze losy Vinko nie są znane. Wiadomo jednak, że książka spotkała się z bardzo dobrym przyjęciem zarówno w Dalmacji, jak i we Włoszech. W roku 1595 przygotowano jej włoski przekład, który ukazał się w Wenecji.
Dzieło Oratio de origine sucessionibusque Slavorum składa się z trzech części. W pierwszej autor opowiada o początkach Słowian i ich czynach w starożytności. W drugiej daje krótki zarys historii i geografii Dalmacji. Trzecia część jest poświęcona jego rodzinnej wyspie Hvar.