W swoim dziele Pribojević zrelacjonował dotychczasowe ustalenia historiografii dotyczące początków i dziejów Słowian. Uznał je w większości za błędne i przedstawił własne wnioski. Jego podstawową tezą było utożsamienie Ilirów, zamieszkujących w starożytności zachodnią część Półwyspu Bałkańskiego, ze Słowianami. Uzasadnił ją uczonym wywodem, w którym cofnął się do biblijnych początków Słowian i zasiedlenia przez nich większej części Europy w okresie jeszcze przed założeniem Rzymu.
Utożsamienie Ilirów ze Słowianami pozwoliło Pribojevićowi powiązać ich dzieje z Aleksandrem Macedońskim i późniejszymi wojnami z Rzymem. Naciskana przez Rzymian część Ilirów miała wyemigrować w ostatnich wiekach przed naszą erą na północ, a trzej legendarni bracia założyli tam królestwa Lechitów, Czechów i Rusów. Natomiast po upadku Rzymu część plemion słowiańskich powróciła na Bałkany.
Recepcja Pribojević uważany jest za pierwszego autora, który zauważył istnienie wspólnoty ogólnosłowiańskiej, obejmującej tak Słowian południowych, jak i zachodnich oraz wschodnich. Uzasadnił istnienie takiej wspólnoty tak argumentami historycznymi, jak językowymi oraz kulturowymi.